يكديگر مىباشد . نخست مىفرمايد : « اى پيامبر ما تو را به عنوان شاهد و گواه فرستاديم » ( * ( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً ) * ) . او از يك سو گواه اعمال امت است ، چرا كه اعمال آنها را مىبيند چنان كه در جاى ديگر مىخوانيم : وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّه عَمَلَكُمْ وَرَسُولُه وَالْمُؤْمِنُونَ « بگو عمل كنيد خداوند و رسول او و مؤمنان ( امامان معصوم ) اعمال شما را مىبينند » ( توبه - 105 ) و اين آگاهى از طريق مساله عرض اعمال امت بر پيامبر ص و امامان ع تحقق مىپذيرد كه شرح آن ذيل همان آيه ( جلد هشتم صفحه 124 ) آمده است . و از سوى ديگر شاهد و گواه بر انبياى پيشين است كه آنها خود گواه امت خويش بودند فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً : « حال آنها چگونه است آن روز كه براى هر امتى گواهى بر اعمالشان مىطلبيم و تو را گواه بر اعمال اينها قرار خواهيم داد » ( نساء - 41 ) . و از سوى سوم وجود تو با اوصاف و اخلاقت با برنامه‌هاى سازنده ات با سوابق درخشانت و با عملكردت شاهد و گواه بر حقانيت مكتبت ، و شاهد و گواه بر عظمت و قدرت پروردگار است . سپس به توصيف دوم و سوم پرداخته مىفرمايد : « ما تو را بشارت دهنده و انذار كننده قرار داديم » ( * ( وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً ) * ) . بشارت دهنده نيكوكاران به پاداش بى پايان پروردگار ، به سلامت و سعادت جاودان ، به پيروزى و موفقيت پر افتخار . و انذار كننده كافران و منافقان از عذاب دردناك الهى ، از خسارت تمام سرمايه‌هاى وجودى ، و از سقوط در دامان بدبختى در دنيا و آخرت . و همانگونه كه قبلا هم گفته‌ايم بشارت و انذار همه جا بايد توأم با هم